Czym jest bunt dwulatka i jak go powstrzymać?

Okres rozwoju młodego człowieka, to dla wielu czas burzliwy i kłopotliwy. Aby poradzić sobie z emocjami wychowanka, należy zagłębić się w jego wnętrze, jak również zaczerpnąć fachowej wiedzy i porady.

Bunt dwulatka wynika z pewnego etapu rozwoju, w którym maluch uświadamia sobie, że nie wszystko jest po jego myśli. Dziecko zauważa, iż nie zawsze dostanie to na co ma ochotę, jak również, że niektóre rzeczy i pomysły, które zrodziły się w jego głowie, nie są możliwe do wykonania. Niezadowolenie swoje uzewnętrznia płaczem, złością, niekontrolowanymi wybuchami krzyku, tarzaniem się czy biciem innej osoby.

Czy takie zachowanie jest normalne?

Jak poradzić sobie z tym niemiłym okresem?
Faza ciągłego niezadowolenia i niezdecydowania to okres, który może utrzymywać się nawet do 26 miesiąca życia. Granica ta jest zmienna, a jej progi zależne są od charakteru i osobowości dziecka.

Postępowanie rodziców podczas buntu powinno uwzględniać fazę rozwojową malucha. Opiekunowie powinni być pełni zrozumienia dla zmian rodzących się w życiu dziecka. Dorośli nie powinni reagować złością ani agresją, a ich działania powinny dać dziecku poczucie miłości i wolności.

Okres ten znacząco wpływa na dalsze postępowanie dziecka oraz jego charakter. Stosowanie zbyt dużej ilości kar i nadmierne kontrolowanie malucha, może negatywnie wpłynąć na jego osobowość i późniejszy rozwój emocjonalny.

Do najczęściej stosowanych metod załagodzenia skutków buntu dwulatka należą:
– rozmowa i tłumaczenie,
– pozostawienie możliwości wyboru,
– odpuszczanie w niektórych sytuacjach,
– brak rozkazywania,
– umiarkowane i rozważne kary, itp.

Prawidłowe i intuicyjne postępowanie podczas ciężkich dni, w późniejszym okresie zapewni dobre relacje, jak również pozwoli zdobyć dziecku zaufanie i szacunek do swoich opiekunów.